دولت !!

قتل عمد و دروغ عمد

ماجرای سعید امامی تکرار شد. حالا این یکی سعید چه زمانی حمام برود و کارهای واجبی را که باید انجام دهد، بموقع بکند یا نه، خبر بعدی است. سازمان قضایی نیروهای مسلح اطلاعیه رسمی صادر کرد و اظهارات سبزها را در مورد شکنجه و رفتارهای خشونت آمیز در کهریزک تائید کرد. این اطلاعیه گفته است که » آنچه در کهریزک رخ داده، قتل عمد بوده است.» همین اطلاعیه گفته است که دوازده نفر از عوامل تخلفات کهریزک، شکنجه گران، متهم به تخلف هستند و چهار نفر از متهمان به قتل سه نفر از شهدای سبز یعنی » محسن روح الامینی» و » امیر جوادی فر» و » محمد کامرانی» متهم هستند. همین اطلاعیه تاکید کرده است که برخلاف گفته مرتضوی و تائید وزیر بهداشت و مسوولان قضائی کشور، عامل مرگ دو نفر از شهدای کهریزک، بیماری مننژیت نبود. به عبارت دیگر، چنین می شود نتیجه گرفت:

اول، مرتضوی قتل عمد مرتکب شده و عمدا دروغ گفته است. هیچ کسی تا به حال خلاف این را نگفته که غیر از مرتضوی کسی مسوولیت بازداشتگاه کهریزک را داشته و قاضی مرتضوی سه بار قبلا تاکید کرده و رسما اعلام کرده که هیچ کس به دلیل ضرب و شتم یا شکنجه در کهریزک کشته نشده است. یعنی رسما دروغ گفته است.

دوم، سردار رادان، مسوول اداره بازداشتگاه کهریزک بوده و اگر قتلی صورت گرفته، توسط وی یا زیر نظر او اتفاق افتاده است، سردار رادان حداقل دو بار اعلام کرده که در کهریزک هیچ قتلی اتفاق نیافتاده است.

سوم، فرمانده پلیس تهران بزرگ، در ماه شهریور رسما و علنا اعلام کرده که در کهریزک 130 تا 140 نفر بازداشتی نگهداری می شدند و هیچ قتلی در این بازداشتگاه صورت نگرفته است.

چهارم، فرمانده کل نیروی انتظامی تا به حال حداقل پنج بار رسما اعلام کرده که هیچ کسی به دلیل شکنجه و ضرب و شتم در کهریزک کشته نشده است.

پنجم، وزیر بهداشت و قاضی مرتضوی رسما اعلام کردند که ضمن اینکه هیچ کسی در کهریزک کشته نشده، اگر هم کشته شده باشد به دلیل مننژیت بوده است.

فرمانده سپاه اعلام کرد که هیچ کسی بخاطر اعمال خشونت در بازداشتگاهها کشته نشده است.

همه اینها را که جمع کنیم، به نتیجه ای بدتر از قتل عمد ناشی از شکنجه زندانیان معترض می رسیم، و آن اینکه بخش اعظم روحانیون مسوول، تقریبا همه مسوولان قضایی، تقریبا همه نمایندگان مجلس، تقریبا همه فرماندهان نظامی و امنیتی و انتظامی زمانی که خودشان می دانستند که تعدادی از زندانیان به دلیل شکنجه در زندان کشته شده اند، رسما راست راست توی دوربین تلویزیون خیره شده اند و خبر کشته شدن به دلیل شکنجه را تکذیب کردند، نه تنها خبری را که می دانستند راست است، تکذیب کردند، بلکه سبزها را متهم کردند که دارند شهید سازی می کنند و نه تنها آدمها را کشتند، بلکه اجازه برگزاری مراسم سوگواری به کسی که کشته شده است ندادند.

نتیجه اول، مرتضوی مسوول اصلی کهریزک بوده، او از طرف یک بخش قوه قضائیه متهم به قتل شده است، در حالی که در دولت و قوه قضائیه مسوولیت گرفته است. قاعدتا و براساس تحلیلی که ما از حکومت داریم، انتظار نداریم عدالتی اجرا شود، ولی اگر حکومت زمانی بخواهد به کسی بگوید که عدالتی در ایران وجود دارد، اولین کاری که باید بکنند محاکمه و مجازات مرتضوی است.

نتیجه دوم، قرنهاست که روحانیون و مسلمانان روایتی را گفته اند که در آن حضرت علی گفته است اگر مسلمانی بشنود که خلخالی از پای زن یهودی به زور کشیده شده، و از شنیدن آن خبر دق نکند، مسلمان نیست. حالا نه تنها خلخال از پای کسی کشیده شده، بلکه آنقدر کشیده شده که باعث مرگ او شده است، و نه تنها باعث مرگ شده، بلکه باعث مرگ حداقل سه نفر شده، و نه تنها باعث مرگ سه نفر شده، بلکه حتی به خانواده مقتول اجازه داده نشده برای کشته اش عزاداری کند، و این واقعه نه توسط کفار، بلکه توسط کسانی که منصوب امام عادل مسلمین هستند، رخ داده و خبر وقوع ظلم هم رسما و توسط نهاد رسمی تنها حکومت اسلامی و شیعی کره زمین تائید شده است، حالا ما به عنوان کسانی که سالها این روایت را شنیدیم اولین انتظاری که داریم، این است که مسلمانان، روحانیون، مراجع تقلید، کسانی که به حضرت علی احترام می گذارند، حداقل دق کنند. اگر این کار را نکنند، یا باید به مسلمان بودن آنها شک کرد، یا به روایتی که از حضرت علی گفته شده یا به موضوع دق کردن.

دقت می کنید چه وضع تلخ و کثافتی دوروبرمان را گرفته؟

منبع : سایت شخصی سید ابراهیم نبوی

گفت: هیهات من الذله

شرافت را بزرگی معنا کرده اند و بزرگی لباسی نه چندان فاخر برای قامت شرافت است، شاید کلمه » بزرگواری» بهترین تعریف از واژه شرافت باشد، همان که امام حسین بخاطرش کشته شد تا به ذلت نیافتد. بسیاری از آنان که تاریخ واقعه عاشورا را خوانده اند، می گویند آنچه باعث شد تا امام حسین مرگ را انتخاب کند، مواجهه وی با مرگ بزرگواری آدمیان بود و او نمی خواست شرافت و بزرگواری خود را از دست بدهد، حتی اگر هزینه آن انتخاب مرگ باشد. دیشب می خواستم چیزی بنویسم درباره عاشورا و قلمم چون اسبی سرکش رم می کرد از کاغذی که سفیدی اش را چون پرچم صلح آماده توافق کرده بود، احساس می کردم از دین گفتن و به فجایع حکومت دینی اشاره نکردن، شاید که کاری بس نادرست باشد.

یادم می آمد فریادی که می گوید » هیهات من الذله»، و با خود فکر می کردم که اگر واقعا ذلت و خواری اینقدر دشوار است، کدام مرد خدای است که در این روزها در مقابل حجم عظیم ذلت و خواری که بر سر ملت ایران آمده است، کلمه ای بگوید؟ یعنی از این همه روحانیون و مراجع و بزرگان دین، که بالای منبر می گویند که ای کاش فریاد » هل من ناصر» حسین را شنیده بودند تا به روز واقعه عاشورا خود را می رساندند، یک نفر هم نیست که مصداق زمینی بزرگواری و شرافت شود؟ تا نه معیاری برای رفتار شجاعانه ما، حداقل نامی و عنوانی باشد تا بگوئیم شرافت و بزرگواری و معنویت هنوز نمرده است؟

صبح خبر رسید که مرد. و خبرهایی چنین چه زود می رسد. ساده و سریع؛ آیت الله منتظری درگذشت. علت چه بود؟ ساده، آیت الله در خواب درگذشت، مثل همه خوبان و مردانی که روح شان برای رفتن تن شان را آزار نمی دهد و جان شان آنقدر راحت و ساده جهان را رها می کند که گوئی مرگ برایشان ساده ترین انتخاب است. همان که بیهقی در حق چنان بزرگانی گفته بود » کار چنین خواجه نه کاری است خرد.» و همان که حسین بن علی گفته بود، که وقتی باید با ذلت و رذالت زیست، انتخاب مرگ آسان تر از آسان می شود. و فرزندش، دیروز گواهی داد که هنوز هم که هنوز است، شرافت و بزرگواری ممکن و میسر است. حالا دیگر آدمی می تواند جشن بگیرد، آدمی می تواند راست بایستد و به تمام تاریخ بگوید که شرافت مقدور و میسر و ممکن است. می تواند بگویدهیهات من الذله. می تواند بگوید مردی که از جنس روح بود، و از قدرت هیچ نمی خواست جز وسیله ای برای کاهش دردهای مردمان، جهان را ترک کرد، بی آنکه در برابر مرگ نیز زانو خم کند یا سر فرود آورد. زندگی آیت الله تفسیر این کلام بود: » هیهات من الذله»

میان بزرگی و بزرگواری فرق است، فرقی بسیار بزرگ، همان فرقی که میان دلیری و شجاعت است. بزرگان می توانند با قدرت شمشیر به بزرگی رسیده باشند، و هرگز در ذات آنان ذره ای بزرگواری و شرافت نباشد، اما بزرگواران شجاع ترین مردمانند که بیش از هر چیز برای بزرگی انسان احترام قائلند. آنان می توانند از جان خود و از هر آنچه روی زمین است چشم بپوشند تا از بزرگی و شرافت انسانی حمایت کنند. آنها همان بزرگوارانی هستند که بی وجود آنان جهان بی معناست، کسانی که گویی زاده شده اند تا شهادت دهند که انسان بزرگ و شریف است، زاده شده اند تا بگویند حقارت و رذالت شان انسان نیست، زاده شده اند که در این برهوت بزرگی و منزلت گواهی بدهند که انسان می تواند در مقابل قدرت ذلیل و حقیر نباشد.

منتظری زمانی در بالاترین موقعیت و منزلت اقتدار نشست، نشست و همه مردم حرمتش را داشتند، چنانکه آیت الله خمینی بدون نظر او کاری نمی کرد، و بعد او در همان موقعیتی قرار گرفت که وقتی بزرگان در آن موقعیت قرار می گیرند، بزرگی شان به فنا می رود و در انتخاب میان شخصیت انسانی و قدرت، به سمت قدرت می روند؛ یا برای اینکه قدرتمندی صالح باشند، یا بخاطر اینکه قدرت صلاحیت انسانی را از آنان سلب می کند. اما منتظری وقتی از قدرت کنار گذاشته شد، فراموش نکرد که باید چه کند. او در کنار همه مظلومان و همه رنج کشیدگان باقی ماند، ماند تا پناه بی پناه ترین آدمها باشد و حتی در زندان ابدی خود، معلم شرافت و بزرگواری ماند.

هیچ کس تردید نداشت و ندارد که در میان مراجع تقلید شیعه و روحانیون کشور، کسی بزرگتر از منتظری نبود. اما شحنگان و داروغگان و اهل بیت قدرت چشم دیدن او را نداشتند، گفتند که شیخی ساده لوح است، گفتند که متاثر از دیگران است، گفتند که خانه اش محل نفوذ دشمن است، بیست سال با تحقیر نامش را بردند، بی آنکه به این بیاندیشند که بزرگی را القاب دهان پر کن مجیزگویان و چاپلوسان و قدرت پرستان نمی سازند، بلکه این قلب های مردم است که اندازه آدمها را تعیین می کند. اگر بزرگی را با تبلیغ می شد ساخت، امروز مردم خامنه ای را هم انسانی بزرگ می دانستند. دقیقا از همان دری که قدرت به روی منتظری بسته بود و قفل کرده بود و کوچه را هم برای او و خاندانش ممنوع کرده بود، درهای قلب مردم به رویش باز شد. منتظری که از اولین روزهای جوانی رنج مردم را بر شانه های خویش حمل کرده بود، پس از اینکه خانه و کوچه و نام و نشانش از تمام صحنه های رسمی زندگی حکومتی پاک شد و خانه اش محاصره شد، در خانه دل مردم نشست. خانه ای که درهایش تا روز آخر به روی او بسته نشد. گوئی که پیرمرد وظیفه داشت تمام اعتمادی را که رفتار زشت روحانیون از مردم گرفته بود، به مردمان بازگرداند، تا به آنان بگوید که اگر پرده داران حریم قدرت به شمشیر همه را می زنند، کسی هست که مرهم دردهای ملت باشد.

آیت الله العظمی منتظری، که نامش را و عنوانش را دو دهه از او ربوده بودند، با همان شیوه ای در دل مردم به عمر خود ادامه داد که بزرگانی چون او رفتار کرده بودند، او که از نامحرمان حکومت خوانده شده بود، محرم همیشگی مردم شد و دانست که این مردم نیاز به رفیقی دارند تا هر چند که خود بی پناه است، اما پناهگاه مردمانی شود که نه در خانه خود امنیت داشتند و نه در خیابان، و مگر خود او امنیت داشت؟ مگر خودش تمام آنچه داشت فدیه مردم نکرده بود، مگر  در تنگ ترین روزهای دشواری و مرگباران زندانیان به دادشان نرسیده بود، مگر فرزندش و دامادش و نوه اش و نتیجه اش و همه و همه آنها که از تبار او بودند، جز رنج چیزی از این سرزمین گرفته بودند؟

ما بودیم و پیرمردی که همه دوستانش هم او را انکار کردند، درهای خانه های شان را بستند و او را در تنهایی مطلق گذاشتند، اما حقیقت سرانجام خانه دل آدمی را پیدا می کند، زمان گذشت و صبر و استقامت و پایداری بی نظیر او نتیجه داد، هر که رفته بود، پشیمان تر از قبل به قبله او بازگشت. منتظری شجاع و بی باک، صمیمی و مهربان، بی دریغ و بی مانع، شد همان که باید می شد، مردی که نه پروای بیان کردن خود را داشت و نه برای گفتن حقیقت و عمل به آن نیازی به قدرت داشت. بی نیازی از یک جا برمی خیزد، آنجا که هیچ نخواهی، آنجا که بتوانی بنشانی این خلق بیشمار را برشانه های خویش و نشان شان دهی که خورشیدشان کجاست. و او از بزرگان بود، و او بزرگوارترین بزرگان بود که هیچ و مطلقا هیچ سیاهی بر صفحه تاریخ زندگی اش ننشست.

از میان مردان خداوند کسانی هستند که نه با دولتی و دفتری، نه با درگاهی و بارگاهی، بلکه تنها با خدای خود پیمان می بندند، و از آنان کسانی هستند که می مانند و شهادت می دهند بر اینکه زمین هنوز از خیر و نیکی پاک نشده، و کسانی هستند که می میرند و با مرگ خود گواهی می دهند که عمری را زیستند، بی آنکه کارنامه زندگی خود را به سیاهی و کوچکی و رذالت بیالایند. کسی باید در زمان ما می بود تا به آوای مردی که در محاصره شرارت تنها مانده بود و همراه می طلبید پاسخ دهد، تا به تمام تاریخ بتواند ثابت کند که آدمی بزرگتر از ابتذال قدرت و ذلت است و چنین کرد و چنین شد. خدای او را رحمت کناد که از عزیزترین مردان خدا بود.

منبع : سایت شخصی سید ابراهیم نبودی